Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015

Απλά για να ξέρεις

Μια φορά έχω νιώσει να θέλω να γίνω κάτι για κάποιον
Μια φορά έχω νιώσει χείλη σαν τα δικά σου
Και αυτή την φορά η ανάσα μου μπλέκεται τόσο ορμητικά με την δική σου
Κάθε φορά που με ακουμπάς
Κάθε φορά που σε βλέπω απλά να με κοιτάς
Και με κάνεις να τρέμω, χωρίς να κάνεις τίποτα
Και όταν κάνεις , με φτάνεις στον ίδιο τον οργασμό

Έχεις και αυτό το χαμόγελο
Ναι, είναι και αυτό το χαμόγελο που με κάνει και εμένα να χαίρομαι διπλά κάθε φορά που εμφανίζεται στο πρόσωπο σου
Και  αυτό το χαμόγελο όταν έρχεται και ακουμπάει τα δικά μου χείλη με γεμίζει με απόλυτη ευτυχία
Κάνοντας με έπειτα από το τέλος του κάθε φιλιού να χαμογελάω
Ή να θέλω κι άλλο
Σαν να είναι  νερό για να ξεδιψάσω

Αλλά δεν είναι μόνο τα χείλη σου που με κάνουν να αισθάνομαι αυτά που αισθάνομαι
Είναι και εκείνα τα μάτια
Αυτά τα μάτια που μου λένε την αλήθεια κάθε φορά που με κοιτούν
Ακόμα και όταν μου αφιέρωσες εκείνο το τραγούδι
Με έκανες να νιώθω κάθε λέξη
Σαν να είναι η πρώτη φορά που το άκουγα και ας το είχα ακούσει ένα σωρό όταν ήμουν μόνη μου
Και αλλάζουν μορφή κάθε φορά με ό,τι αισθάνεσαι και με ό,τι λες
Είναι σαν να έχουν από μόνα τους μια επιβολή που με κάνουν να τρέμουν τα πόδια μου
Ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι μπορώ  να νιώσω  αυτή την επιβολή
Κάνοντάς με να θέλω να γίνω δική σου

Αλλά ξέχασα
Πως μπορώ να ξεχάσω ή να το παραλείψω?
Έχεις αυτά τα χέρια που με κάνουν να σοκάρομαι σε κάθε τους άγγιγμα
Από την πρώτη εκείνη στιγμή που μου ακούμπησες  το χέρι μου με αιχμαλώτισες
Χωρίς να το ξέρεις
Άλλωστε ούτε εγώ το ήξερα
Και όταν αυτά τα χέρια σου με αγκάλιασαν για πρώτη φορά ένιωθα τόσο ευτυχισμένη για αιχμάλωτη
Σαν να είχα βρει κάποιον που επιτέλους θα με καταλάβαινε
Ξέρεις, μου αρέσουν τρελά να με αγκαλιάζουν
Αλλά δεν ήξερα ότι η δικιά σου αγκαλιά θα ήταν αυτή που θα με έβαζε μέσα σε μια πανέμορφη φυλακή
Μια πανέμορφη φυλακή που θα με έκαναν να νιώθω τόσο προστασία όπως ποτέ άλλοτε
Αν η κιθάρα που μπλέκεται στα χέρια σου ήταν κοπέλα τα ίδια θα σου έλεγε
Ότι την κρατάς με τέτοια προσοχή και απόλυτη αφοσίωση
Σαν να είναι μοναδική
Και έτσι, όταν τα χέρια σου δεν με αγκαλιάζουν και απλά με ακουμπούν πάλι με κάνουν να νιώθω μοναδική
Με κάνουν να θέλω κάτι που και εγώ η ίδια φοβάμαι
Αλλά εσύ μου λες να μην σε φοβάμαι
Λες ότι δεν θα μου κάνεις τίποτα κακό
Και όσο και να θέλω να εκτεθώ, δυσκολεύομαι
Γιατί πάντα κατέληγε άδοξα

Αλλά αναρωτιέμαι

Πως μπορώ να δυσκολεύομαι να  σε εμπιστευτώ  ενώ λίγα λεπτά πριν σε φιλήσω για πρώτη φορά άκουγα την καρδιά σου;
Που εγώ η ίδια πιστεύω ότι η καρδιά μας λέει πάντα την αλήθεια
Ίσως να είναι η δικιά μου καρδιά που φοβάται να ερωτευτεί
Όπως σου έχω πει έχει γίνει μόνο μια φορά
Αλλά δεν σου είπα ποτέ ότι είχε αίσιο τέλος
Έτσι μπορεί να σε έχω ήδη ερωτευτεί και να μην μπορώ να το πω ούτε εγώ η ίδια στον εαυτό μου
Γιατί είσαι το αγόρι μου
Και είμαι η κοπέλα σου
Και είναι πρώτη φορά που νιώθω τέτοια σύνδεση με κάποιον
Και απλά το μόνο που θέλω εκείνη την στιγμή που θα σου πω ότι είμαι ερωτευμένη μαζί σου να πεις και εσύ το ίδιο

Γιατί αυτό θα ήθελα για μια φορά
Να είναι ερωτευμένος κάποιος με εμένα
Όσο εγωιστικό και αν είναι
Αυτό
Αν παίρνεις λοιπόν από εγωισμούς είμαι εδώ
Ξέρεις πως θα με βρεις
Μου  έχεις πει άλλωστε ότι όταν εμφανίζομαι είμαι σαν τυφώνας
Αν θες να βρεθείς μέσα σε αυτό τον τυφώνα καλώς
Αν όχι, επίσης δεν πειράζει
Τυφώνας ήμουν και θα παραμείνω
Αυτό να το ξέρεις

Δεν στο λέω για να σε κατηγορήσω
Στο λέω απλά για να ξέρεις
Γιατί ξέρεις ότι είσαι ο πρώτος που πλησιάζει τόσο κοντά
Και το θέαμα δεν ξέρω αν θα σου αρέσει
Γιατί εγώ δεν είμαι καλή ηθοποιός
Το μόνο που είμαι είναι ο εαυτός
Απλά για να ξέρεις…





                                                                                                                                                                


Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2015

Γυάλινο Βλέμμα


Με εκείνο το γυάλινο βλέμμα με έμαθε ο κόσμος
Εκείνο το βλέμμα που κρίνει όλους και όλα
Με εκείνο το γυάλινο βλέμμα έμαθα να κοιτάω γνωστούς και αγνώστους
Να προστατεύω πρώτα εμένα και μετά τους άλλους.

Γιατί για τους άλλους έμαθα να δίνω τα πάντα
Και να μένω στο τίποτα
Και να καταστρέφομαι εγώ η ίδια
Δίνοντας σε όλους την ψευδαίσθηση ότι είμαι καλά

Είχα καιρό να γράψω
Το επικριτικό βλέμμα με συντηρεί και δεν έχω ανάγκη
Δεν χρειαζόμουν την γραφή
Αλλά πάλι άρχισε ένα παραμύθι

Παραμύθι
Ναι από εκείνα τα ωραία που πλέκεται η μαγεία με την μουσική
Που τα ακούς για νανούρισμα και έπειτα σε παίρνει γλυκά ο ύπνος
Είναι που είναι ωραίος ο πρίγκιπας για αυτό μάλλον

Δεν θα ζητήσω ποτέ να σωθώ
Όσο και αν το έχω ανάγκη
Έτσι είμαι εγώ
Πιο δυνατή από όσο πρέπει
Πιο δυνατή από όσο μπορώ

Αλλά είναι και αυτός ο καινούργιος πρίγκιπας
Δεν κάνει κάτι ιδιαίτερο
Απλά μου μιλάει
Και τραγουδάει
Δεν φαίνεται να είναι πρίγκιπας που θέλει να με σώσει

Και αυτό με το τραγούδι είναι μαγεία
Και με τραβάει
Με τραβάει και δεν μπορώ να τον κοιτάξω
Δεν μπορώ να τον κοιτάξω στα μάτια

Ντρέπομαι
Είναι σαν να κοιτάει κατευθείαν μέσα μου
Και είναι αλήθεια
Δεν το έχω ξανανιώσει

Απλά με κοιτάει
Και είναι σαν να ξέρει πράγματα που ακόμα και εγώ τα κρύβω
Πως μπορεί να γίνεται αυτό?

Δεν ξέρω
Και ξέρεις γιατί τον λέω πρίγκιπα?
Γιατί δεν πιστεύω σε αυτούς
Υπάρχουν μόνο στα παραμύθια
Υπάρχουν εκεί μόνο για να μας να λέμε να ελπίζουμε
Και εγώ ελπίζω
Γενικά
Απλά έχω σταματήσει να ελπίζω στο χαρούμενο τέλος

Γιατί το χαρούμενο τέλος για εμένα μοιάζει λίγο με το Καλοκαίρι
Σε κάνει να λάμπεις
Σε κάνει να θέλεις να ερωτευτείς με αυτό που είσαι ήδη ερωτευμένος
Σε κάνει να θέλεις να ζεις

Καταλαβαίνεις?
Το χαρούμενο τέλος είναι η ελευθερία που νιώθεις στην απέραντη θάλασσα
Και εκείνα τα τραγούδια που λες στην ακτή της
Το χαρούμενο τέλος είναι εκείνο που σου λέει να έχεις όνειρα
Να ελπίζεις.

Αλλά εγώ έχω εκείνο το γυάλινο βλέμμα
Και με εκείνο το γυάλινο βλέμμα περιμένω και κοιτάω τον κόσμο γύρω μου.

Κοιτάω
Εκείνα τα Καλοκαίρια που θα έρθουν
Εκείνα που ήρθαν
Εκείνα που δεν θα έρθουν ποτέ

Και εκείνα που θα είναι για πάντα μέσα μου.







Τρίτη 3 Ιουνίου 2014

Ρουφώντας αισθήματα

Κενή είχα παραμείνει εδώ και καιρό
Τα αισθήματα μου είχαν πάψει να είναι δικά μου
Είχαν θρυμματιστεί
Ζω μέσα από αυτά που νοιώθουν οι άλλοι

Εκείνη την στιγμή ένιωσα αυτό που είχα να νιώσω καιρό
Πόνο και θλίψη
Και ταχυπαλμία
Σαν ένα βάρος πάνω καθισμένο στη καρδιά

Και όμως η ιστορία δεν είναι δικιά μου
Ήταν κάποιου άλλου
Και όμως ήθελα να κλάψω και εγώ
Πως ξέχασα?

Έτσι εύκολα?
Εγώ έλεγα ότι δεν θα σταματήσει ποτέ?
Ωραία σταμάτησε
Και τώρα τι?
Τι θέλω?

Ξέρω τι θέλω
Να κλάψω και εγώ μαζί με εκείνους που νοιώθουν
Να κλάψω και να τους σταματήσω
Δεν θέλω να κάνουν οι άλλοι τα δικά μου λάθη.

Το καταλαβαίνετε?
Πόσο πολύ μπορεί να αγαπάς κάποια άτομα
Που δεν θα ήθελες ποτέ να είναι εκεί που ήσουν
Εκεί που ένιωθες και εσύ αβοήθητη

Και όμως τι κάνω?
Ρουφάω συναισθήματα
Τόσο πολύ αγαπάω κάποια άτομα
Που τελικά πρέπει να αφήσω να κάνουν τα δικά τους λάθη
Γιατί έτσι απλά θα γίνουν το ίδιο δυνατά άτομα όπως τα βλέπω εγώ





Σάββατο 17 Μαΐου 2014

Απλά μόνο εμείς ξέρουμε την σωστή απάντηση

Τι θα κάνω?
Τι θα μπορούσε να σου πει κάποιος να κάνεις?
Είμαστε οι επιλογές μας δεν λέμε?
Παρελθόν και μέλλον συνυφασμένο στον ίδιο άξονα του παρόντος

Πως θα μπορούμε να ξέρουμε τι είναι καταλληλότερο να κάνουμε?
Σκεφτόμαστε μόνο τις συνέπειες
Άλλες φορές για εμάς τους ίδιους
Και άλλοτε για τους υπόλοιπους

Αν μάθουν πράγματα πως θα είμαστε μαζί τους?
Θα μας δεχτούν οι θα απομακρυνθούν
Θέλουμε να ζούμε στον κόσμο τους
Και τελικά καταφέρνουμε να είμαστε μια σκιά από αυτόν

Οι παρελθοντικές επιλογές μας χτυπούν την πόρτα πιο δυνατά από ποτέ
Σαν το άνεμο τις κρύες του χειμώνα ξεπιδάνε μέσα από τις χαραμάδρες
Για να δώσουμε και σε εκείνες αλλά και σε εμάς τις απαντήσεις

Γιατί το παράθυρο του μέλλοντος είναι ιδιαίτερα κοντά μας
Και σε λίγο θα θέλει να του δώσουμε και σε εκείνο μια απάντηση

Αλλά ποιος θα κρίνει ποια είναι αυτή η σωστή απάντηση?
Εμείς και μόνο εμείς
Ναι είμαστε οι επιλογές που κάνουμε
Καλές και κακές
Και μερικές φορές πρέπει να ζήσουμε και τις δύο μεριές

Γιατί δεν θα πεθάνουμε άλλωστε στην επόμενη αυγή
Θα πεθάνουμε πολύ αργότερα
Έχουμε χρόνο

Και έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε τον δικό μας κόσμο
Απλά ότι και να μας πούνε οι άλλοι δεν θα είναι δικό μας
Αυτή είναι η διαφορά
Και όσο και αν δεν ξέρουμε τι κάνουμε
Δεν πειράζει

Η απάντηση θα δωθεί με τις πράξεις μας στην πορεία
Σαν ένα τραγούδι που θα ολοκληρωθεί από μόνο του
Όταν βρει τον κατάλληλο συνθέτη
Μόνο τότε


Απλά μόνο εμείς ξέρουμε την σωστή απάντηση





Πέμπτη 3 Απριλίου 2014

Διαταραχές

Διαταραχές
Μια λέξη που για πολλούς δεν σημαίνει τίποτα
Για εμένα λέει πολλά

Εξαιτίας αυτής της λέξης υπάρχει ο πόνος
Ο πόνος που παραμένει όπως πριν
Όμως δεν τρέχει κανείς
Σαν όλοι να κουράστηκαν
Ίσως εγώ να κουράστηκα
Και τώρα εγκαταλείπω
Εμένα
Τον ίδιο μου τον εαυτό
Και εκείνος το κατάλαβε και κάνει ακριβώς το ίδιο
Με εγκαταλείπει
Και εκείνος
Όχι αργότερα αλλά τώρα

Τώρα καταρρέει 

Διαταραχές
Μια λέξη που πολλούς δεν σημαίνει τίποτα
Για εμένα λέει πολλά

Για εσένα?

Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014

Παθιασμένο φιλί

Στάθηκε ακίνητη και ποθητή
Σαν να ήξερε ότι το επόμενο πράγμα που θα έπαιρνε δεν ήταν απλά ένα βλέμμα
Αλλά ένα παθιασμένο φιλί στο στόμα

Ήξερε ότι όλος ο κόσμος ήταν δικός της.
Ισορροπία.
Τέλεια και αυθεντική ισορροπία

Είχε κυριαρχήσει μέσα της ανάμεσα στα πρέπει που την προβλημάτιζαν
Μετά από καιρό είχε δώσει το φιλί σε εκείνο το θέλω
Και την αγκαλιά σε εκείνο το πρέπει

Τα πάντα ξεκαθάριζαν αργά στο μυαλό της
Μόνο τα θέλω με τα λόγια και τις πράξεις του την τραβούσαν προς τα πίσω
Μόνο τα πρέπει με τα λόγια και τις πράξεις την τραβούσαν προς τα εμπρός

Και τότε απλώθηκε εκείνη η φωτιά
Εκεί μέσα στο λαιμό της
Κάθε στιγμή αναζωπυρωνόταν με κάθε φιλί
Κάθε φορά

Πότε άρχισε αυτή η φωτιά?
Πότε άρχισε αυτή η επιθυμία?
Ίσως να ήξερε και να μην το έλεγε ούτε η ίδια στον εαυτό της

Εκείνη την ημέρα
Εκείνη την ημέρα που ο ουρανός ενωνόταν με την θάλασσα
Εκείνη την ημέρα που υπήρχε η απόλυτη γαλήνη την στιγμή που έδυε ο γλυκός ήλιος
Και ένα κομμάτι από τον πίνακα του κόσμου ξετυλιγόταν μπροστά της
Τότε γεννήθηκε η επιθυμία

Η επιθυμία που είχε χτυπήσει τόσες φορές την πόρτα
Και την είχε αγνοήσει
Τώρα ήταν εδώ

Και πριν το καταλάβει
Το φιλί είχε έρθει και ακουμπούσε γλυκά τα χείλι της.




Τρίτη 28 Ιανουαρίου 2014

Η ώριμη εκδοχή

Και εκείνη την ημέρα το όνομα του ακουγόταν δυνατά.
Και εκείνη την ημέρα έπειτα από τόσα χρόνια δεν τη απασχολούσε.
Σαν ο χτύπος από τη καμπάνα που άκουγε τόσα χρόνια τώρα εξασθενούσε.

Αυτή τη φορά δεν τη τράβαγε ο διάβολος.
Αυτή τη φορά δεν τράβαγε η εμμονή.
Ήταν η πρώτη φορά έπειτα από τόσα χρόνια που μπορεί να την τράβαγε ένα κομμάτι παραδείσου.
Σίγουρα ένα κομμάτι παραδείσου.
Την κόλαση την ήξερε από πρώτο χέρι.

Το μυαλό της άρχιζε να καθαρίζει.
Οι πράξεις της όμως θα ήταν αυτές που θα άλλαζαν την δική της ιστορία.

Και κάπου εκεί το χαμένο κοριτσάκι που είχε μέσα της χαμογέλασε 
από μια περίεργη υπερηφάνεια.
Χαμογέλασε γιατί ξαφνικά πίστεψε ότι η ώριμη εκδοχή του εαυτού της
τελικά μπορεί να κατάφερνε να ευτυχίσει.

Να μπορέσει να νοιώσει όλα αυτά που είχε διαβάσει σε εκείνα τα ατελείωτα τα βιβλία 
εκείνες τις βραδυνές ώρες που δεν είχαν τελειωμό.
Να μπορέσει να ζήσει αυτά που δεν ζούσε όλα αυτά τα χρόνια.
Να γίνει και εκείνη η μοναδική που τόσο καιρό ήθελε.